غزلی از رضا جمشیدی

هیمان چه­وم ها شونده­و دلم په­ریشانه ئه­زیز

هیمانی دوس داشتنگه­م جور جار جارانه ئه­زیز

هیمان پر چه­ویل مِ یی هه­مکه ئسر و ئرمسه

روژی که بغضم وا بکم،نیشان وو نیشانه ئه­زیز

چه­نیگه هامه ئه­زره­ت ده­نگ خوه­ش خه­نه­یل تو

چه­نیگه­سه  خه­م و خوسه،له مالم میوانه ئه­زیز

هه­ر شون پاد له ئی ریه حکایه­ت چین تو که­ن

هه­ر روژ و شه­و ته­نیا دلم،وه­ی ریه وه­یلانه ئه­زیز

تو خوو نیه­زانی دیوریت،خه­و وه چه­وم په­رانیه

بیمه­سه شه­و گه­رد مه­سیگ له­ی ناو خیاوانه ئه­زیز

وتم بنیوسم ناوه­گه­د تا گه­ر دلم بوسیدنه­و

چیو بوو ده­سه­و   قه­له­م  بوه­م وه­ی ده­س له­رزانه ئه­زیز

یه­سه ده­سد ها ناو ده­سم ها شان وه شاند هیوره­گه­د

هه­ردگله­مان ته­ر بیومنه،وه­ی ژیر وارانه ئه­زیز!

عمریگه­سه وه­ی ئه­زره­ته ،روژه­یل ده­مه­و ده­م شه­وا

تا گه­ر تو بایدنه­و منیش درام وه­ی زندانه ئه­زیز

هه­ر کوره نورم بی تونه ،هه­ر کوره چم له تی نیید

اگه­ر بهشتیشو بزان،وه وه­ر چه­وم ژانه ئه­زیز

کسیگ نیزانیدن تو چه­ید،مردم نیزانن تو کیید

مه زانم هه­ر قسییه­گ له تو،یی آیه­ی قورئانه ئه­زیز

وه­هار سه­وز اگه­ر هه­لای،هه­ر چی گلیشه وا بکه­ی

وه­ختیگ چه­وه­یلد وه­وره نه­و،چمانی زمسانه ئه­زیز

سردی و یه­خ به­نان ده­ی،وه­ختی که دنیا رچ به­سی

ئه­ر باوش گه­رم تو بوو،گه­رمی تاوسانه ئه­زیز

مه­یله­م وه جی نازاره­گه­م،ده­ردد وه ناو چه­و­ه­یله­گه­م

بنوره حالم و بزان،دنیام چه ویرانه ئه­زیز

دلم چه­نی تورانه­دو، چه­نی ­ره­نجانه­دیش وه گه­ن

باوه­ر بکه عمریگه­سه چیو سه­گ په­شیمانه ئه­زیز

هیمانی کیوچه­ی هیور مِ،وه­ شه­وق یه­ی روژ هاتند

وه چوار په­لا تا خوار و بان،نیور و چراخانه ئه­زیز

به­وره­و وجاخ شیوه خوه­ش،یی هه­مکه چه­و هاله رید

به­و لاوه ئی په­شیویه،وه­ی خزم و خیزانه ئه­زیز