شعر تازه ای از رضا جمشیدی

شعر تازه ای از رضا جمشیدی

 یی که­ل مه­سیگ ها شارمان

به­رزه چنه چناره­گان

چه­وی ره­ژن وه میل گیان

ناوی چرن وه خوار و بان

دردی وه مال آسمان

ده­نگ به­رز هریکه­گه­ی

شقه­ی خوه­ش ناز خه­نه­ی

تا وه­و ده­م قشنگه تیه­ی

خیدمه هیور باخ وه­ی

ئی چه­و که­و خوه­ش سه­ر زوان

دردی وه مال آسمان

وختیگ که سروین نه­یده سه­ر

یا سلته زونی کیده وه­ر

یا شال بسیده قه­ی که­مه­ر

هه­ر تانه ده­یده مانگ و خوه­ر

ناوی چرن له کشکشان

دردی وه مال آسمان

ای کل مه­سه وینه­ی نیه

تا گه­ر که­فیده­و ئی ریه

چمان فریشته­یگ هاتیه

داخم کسیگ له لی دیه؟

زره­ی،خه­و له چه­وم په­ران

دردی وه مال آسمان

نام خدا بکن ارای

هه­ر چیگه داره ها له سای

خوه­ریش شه­وانه ها له لای

زمین خوه­ی خه­یده ژیر پای

ای شوخ و شنگ چه­و جوان

دردی وه مال آسمان

 

 

یک غزل فارسی از رضا جمشیدی

یک غزل فارسی از رضا جمشیدی

 

زندگی عکس الفبای کلاس اولست

ضجه هایش راحتی های کلاس اولست

دختری پایش برهنه و کنارش کاسه ای

طرح آینده ی سارای کلاس اولست

پیرمردی چشمهایش مملو از اندوه بود

سرگذشت تلخ بابای کلاس اولست

نان که بابایم برایش شب نخوابی می کند

واژه ی آسان املای کلاس اولست

گوشه ای کز کردن و از عاشقی دم نزدن

آخرین تصمیم کبرای کلاس اولست

این درخت زرد و پژمرده که قد خمیده است

آن درخت سبز و زیبای کلاس اولست

فصل تابستان و مادر دار قالی می زند

«میم»کوچک،حرف رویای کلاس اولست

بچه ی اکرم که دیشب از مریضی جان سپرد

همکلاس سبز دنیای کلاس اولست

بودن و ماندن و خندیدن و بی غصه و غم

بهترین موضوع انشای کلاس اولست

از الف تا یای آخر حرف عشق تازه بود

آنچه شد عکس الفبای کلاس اولست