«كهم بهو،كهم بچو»
يك مثنوي از رضا جمشيدي
كهم بهو،كهم بچو وهي كُيْووچهمانه
كهم سهر بشيوِن وهي خُووار و بانه
ئاگر نايدهسهو گيان دهروهچيل
خهرِگ نايده بانْ شانِ دهروهچهيل
هاتي دارهگان وه رِيْ دهر كِردي
ههر چي دهروهچه دهسْ وه سهر كردي
ههر ماليگْ بِيهسه هزار چهو ئهراد
ئي ههمكهي چهوه نهيرِن خهو ئهراد
ههفت شهو ههفت روژه كهس نهخهفتيه
شهو ههسارهيلي ههل نهگرديه
دارهيل وه خُوهشي شهيْوْ كهنه وهرِد
گهلا رِشِنن وه بانِ سهرِد
تو ناز نازار كام دهيشت و شاري
تو چهو كالهگهي كامين دهواري
مانْگْ و مانْگهشهو ههر دِگي خُوهدي
روشنايهگَهي زندگي خُوهدي
مِلوانك وه مِل،پرشه پرشِ نُيْوور
نزيكِ نزيك،دُيْوورِ دُيْوورِ دُيْوور
ئهزيز خاس خداي بانِ سهر
كهوْكه چاخهگهي قهي كُيوه و كهمهر
تو خُوهري،تو مانگْ،تو ههسارهگان
تا نهمرديمْنه بنوره پيمان
تو خُو ههم باخي ههم خاوِن باخي
وه ناو ئي ههمكه ههر تو وِجاخي
ههر يهي پِريْوْشه وه لامان بنيش
خُوهرِ تيژيگه وه سامان بنيش
پهلِ گُلْوهنيد چه خُوِهشْ تيهيْد و چوود
چهوِ ئهرمهنيد چه خُوهش تيهيْد و چوود
وهي وشكه دهيشته تو سهوزِ سهوزي
سيف و ههنار و بايهم و مهوزي
شهوْ وه باوِشِد چهوي چوده خهو
روژ وه لاي تِنهو روشِن بودِنهو
ئهوقهره بهرزيد ههر ديار نييد
خوهزيا بزانم زهرينهي كييد
كومه نُيْوورهگهي شهو روشِنهو كهر
روشِن تِرهكْ وه هزار و يهي خُوهر
تو را وه خدا و ئي ئاسمانه
كهم بهو وو بچو وهي كُيْووْچهمانه