غزلی تازه از رضا جمشیدی

غزلی تازه از رضا جمشیدی

چه­رخ چه­ود بچرخن تا ئی شه­واره لاچو

وه­ی ناو زه­مین سه­وزه هه­ر چی په­ژاره لاچو

قسیه­یگ بکه ئه­رامان وه­و ده­م خونچه گونه

تا ئی خه­م و خوسه­یله وه­ی روژگاره لاچو

وا بکه زلف هیولد تا بایمنه ژیر سایه­ی

به­شکه­م وه ناز گیسد ئی کومه ژاره لاچو

جور نه­سیم هه­ر سو،ره­ی بو له ناو کیوچه مان

شایه­د له بو خوه­ش تو،خه­م لی دیاره لاچو

واران ناز نم نم بواره مل داره گان

تا گه­ر نه­هات  وشکی له­ی قه­ی وه­هاره لاچو

ئیره تیریک و خاموش گشت چه­وه­ری نیور خوه­ر

چه­رخ چه­ود بچرخن تا ئی شه­واره لاچو