غزلي از رضا جمشيدي
«ئهو روشِنه دهواره»
مهچو مهچو وه ليم مهكهن بيلِن بچِم دواره
وهي ئاسمان گهورا تهنيام و بي هِساره
هِشكِ سهگهيل مهنهو پيم بيلِن وه بي دهنْگْ بچِم
رِيْواريگيش ئهگهر ديم ئيْوْشِم هِشار هِشاره
رُيْووْ نهم وه ههر ههنازيگ هُيْوْرِد وه گهردِمهو تي
چهو دهم وه ههر ولاتي،زهرهي رُيْوِد دياره
ئهراي رهسين وه پِيدا،گهورا كِليل سهوزيگ
بهسامه زِرْيهگهي ئهو داوود كهو سواره
كهمان ئهبروهيلِد تيريگ ئهگهر بخهيدن
سهر و چهو و دل و گيان،گشتي قهلارْ قهلاره
ههر روژ ئهراي سهر بهرزيد يهي كهلهشير دُووا دهم
كهمهي نواله و ئيْوْشِم يه نهزر خاون كاره
دهس كهمه مِل سهولهگان،بومه نهزر ههنارهيل
دهخيل بهسامهسه قهي ئهو باوه يادگاره
ويلكانه بُيوْچْكهلانهي سهوزينهگهي خيالم
دي ئهراي لاوه لاوهيگ چهويلم بي شهواره
كُشانِنهو چراخهيل،تُرُيْووْسكهي وه دُرو تيهي
لهيلاي مِن ها وه ژيرِ ئهو روشِنه دهواره