شعر کردی جدیدیگ له رضا جمشیدی

***********

بیده­سه سه­ر گلِ خاسه­یل خدا ره­ژ کردی

بیده­سه یی که­پو بیوچگ وا هاوردی

ئه­و چه­وه یی همکه ناز و خه­وه­ر خوه­ش هاتی

نذر مال ئاسمانه که ئه­رام به­ش هاتی

وای ئه­ر ئه­و چه­وده له پشت ئی ده­روچه بو

هوش له زه­یو له ئاسمان وه هه­ر چی ئایمه­یله چو

جور هلپه­رکه­ی گه­نِم له وه­حت واران وه­هار

چوپی وا ها ده­سد هه­ر خنجگه کیدن وه لار

درد تو له بان سه­رِ هر چی زمستان ناوه

ده­ور ملی له قه­ی حریر گیس هیولد لاوه

بیل وه­هار وه بونه­ده­و هه­لای وه لای ناز تنه­و

بیل گله­یل ده­م وا بکه­ن لای باوش ناز تنه­و

خنجگه­ی شه­وده­رگان له هونکی وای میووده

روشنی هه­ر شه­وه­کی له چه­رمی قه­ی ریوده

چیوزه­گان له گرمی خوه­ر چه­و تو جیقه ده­ن

ئی همه­ی هه­ساره تا تو بیوننه­و شه­واره که­ن

شش گله حوری فقط سروین ئه­رای سرد به­سن

شش فریشته­یش شه­یو وال ئه­رای ئه­نازت دیورنن

هه­ر خوه­دی سه­ر گلِ خاسه­یل خدا ره­ژ کردی

هه­ر خوه­دی یی که­پو بیوچگ وا هاوردی

خنجگه­ی ئاو زلال کیه­نیه­گانِ شاهو

که­وکه­گه­ی لاره که­رِ بانِ کیوه­ی دالاهو

هونکی وای گیسگه­د بیلا بخوه­یده ده­مچه­وم

شربتیگ له­و ده­مده بیه که لاچودن چه­وم

که­ی بیاتا که دواره باله­و بگرِم

تا له به­رزی ئاسماند هه­ر وه لای خوه­د بمِرِم