یک مثنوی از رضا جمشیدی

 

دلم گریاس له ئی دونیای خراوه

وه ئی دونیای سراو پر ئه زاوه

وه ئی هه مکه ی  خه م و داخ و په ژاره

وه ئی هه مکه ی ئه زاو بی شماره

چه دونیای بیوچگ و تنگ و گه نیگه

چه ده وره ی ئایه مه یل سه د ره نگیگه

چه دونیایگه پری ئاگر پری ژان

پری له ئه زره ته یل کال بی گیان

پری له خوه زیه وه یل بیوچگ و سه رد

پری تامازروه یل قرمز و زه رد

چه دونیایگه بریگ ولسی بریگ سیر

بریگ خاسن بریگ دلگیر دلگیر

بریگ هه ر وه منالی داخ دیونن

بریگ هه ر وه منالی کاخ سینن

چه دونیایگه ته قه ی تیر و تفنگ تی

ده نگ نیوزه ی که ل و قیره ی په له نگ تی

ده نگ پوقه ی گوله یل پر له قینه

ده نگ شینه وه جی جی ئی زه مینه

چمان بو گاز چه و کور که ر تیه یدن

چمانی هه ر مناله و تاسیه یدن

چه دونیایگه پری قه یران قه یران

چه دونیایگه بیه سه ویران ویران

چه دونیایگه پری شار هه له بچه س

وه جای ئازادی ده س گشتی که له بچه س

چه دونیایگه هیروشیما دیه چه و

چه دونیایگه که وجدانه یلی ها خه و

دلم گیریاس وه ئه سر ها ناو چه وه یلم

شه وه یل مرده زمایگ ها ناو خه وه یلم

دو ته ور تیژ و قه یو ها بان شانی

توایدن داره گان بوری چمانی

تیوه نیمن راهه ت و بی خه م بنیشیم

زه مینیگ سه وز سه وز سه وز بکیشیم

تیوه نیمن ئاو بکه یمه و پای خوه شیمان

تیوه نیم ئاگر بنه یمنه و بی که سیمان

تیوه نیم هه ر چی خوسه یله پا ولا که یم

تیوه نیمن ده روه چه یل تازه وا که یم

به ره فتاوه یل وه ره و خاسی بکاریم

تیوه نیم ریشه ی په ژاره یلیش دراریم

--

چه دونیایگه چه نی ئه زره ت دیریمن

چه نی وه تای دله و هه ر نیه خه نیمن

چه دونیایگه چه دونیای سه د ره نگیگه

چه دونیایگه چه دونیای دل ته نگیگه