یک مثنوی از رضا جمشیدی
دلم گریاس له ئی دونیای خراوه
وه ئی دونیای سراو پر ئه زاوه
وه ئی هه مکه ی خه م و داخ و په ژاره
وه ئی هه مکه ی ئه زاو بی شماره
چه دونیای بیوچگ و تنگ و گه نیگه
چه ده وره ی ئایه مه یل سه د ره نگیگه
چه دونیایگه پری ئاگر پری ژان
پری له ئه زره ته یل کال بی گیان
پری له خوه زیه وه یل بیوچگ و سه رد
پری تامازروه یل قرمز و زه رد
چه دونیایگه بریگ ولسی بریگ سیر
بریگ خاسن بریگ دلگیر دلگیر
بریگ هه ر وه منالی داخ دیونن
بریگ هه ر وه منالی کاخ سینن
چه دونیایگه ته قه ی تیر و تفنگ تی
ده نگ نیوزه ی که ل و قیره ی په له نگ تی
ده نگ پوقه ی گوله یل پر له قینه
ده نگ شینه وه جی جی ئی زه مینه
چمان بو گاز چه و کور که ر تیه یدن
چمانی هه ر مناله و تاسیه یدن
چه دونیایگه پری قه یران قه یران
چه دونیایگه بیه سه ویران ویران
چه دونیایگه پری شار هه له بچه س
وه جای ئازادی ده س گشتی که له بچه س
چه دونیایگه هیروشیما دیه چه و
چه دونیایگه که وجدانه یلی ها خه و
دلم گیریاس وه ئه سر ها ناو چه وه یلم
شه وه یل مرده زمایگ ها ناو خه وه یلم
دو ته ور تیژ و قه یو ها بان شانی
توایدن داره گان بوری چمانی
تیوه نیمن راهه ت و بی خه م بنیشیم
زه مینیگ سه وز سه وز سه وز بکیشیم
تیوه نیمن ئاو بکه یمه و پای خوه شیمان
تیوه نیم ئاگر بنه یمنه و بی که سیمان
تیوه نیم هه ر چی خوسه یله پا ولا که یم
تیوه نیمن ده روه چه یل تازه وا که یم
به ره فتاوه یل وه ره و خاسی بکاریم
تیوه نیم ریشه ی په ژاره یلیش دراریم
--
چه دونیایگه چه نی ئه زره ت دیریمن
چه نی وه تای دله و هه ر نیه خه نیمن
چه دونیایگه چه دونیای سه د ره نگیگه
چه دونیایگه چه دونیای دل ته نگیگه