تبليغاتX
شعر کردی جنوب

شعر کردی جنوب

وبلاگی برای معرفی شعر کردی جنوب- متعلق به رضا جمشیدی

غزلی تازه از رضا جمشیدی

**

در كشور خشكيده­ي من،نام تو،باران

قدت به بلنداي تمامي درختان

از دفتر مشق شبمان فاصله بردار

با جذبه­ي چشمت به دلم نور بيفشان

هر چار طرف بسته شده راه رسيدن

احساس بدي مثل ترافيك خيابان

اي حضرت باران كه پر از حادثه هايي

گيسو بده بر باد و بلرزان و برقصان

يك خانه بنا كن پرِ عاشق شدني خوب

بر سينه ي نفرين شده­ي اين ده ويران

ليوان مرا پر بكن از آب بهاري

داغان شده ام در دل سرماي زمستان

از قسمت قرمز شده­ي چشم سياهم

يك جاده­ي امني به دلم مي رسد آسان

هر گاه دلت خواست قدم رنجه نمايي

يك قصر قشنگي شده ام ويژه­ي مهمان

تعريف نباشد كم و كسريي ندارد

در آمدنت شك نكن اي شاه پريان

من روزه­ي يك مملكت حادثه خيزم

ما دست به دامان تو هستيم،تو،باران

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1391ساعت 9:53  توسط رضاجمشیدی  | 

شعري از رضا جمشيدي

مه زانم ئه­و  سه­ر گُل نازه توني

شكوفه گان نرم و تازه توني

مه زانم ئه­ر چه­ويل تو بنورن

پروانه گان له  قه­ي گُليله تورن

واي له ده­س ناز تماشاي چه­ود

له خنجگه­ي بژانگ خه­مياي چه­ود

واي نيزانيد چه كه­يدن چه­ود

چه خلخله­يگ ها دل گيس كه­ود

ئه­و گه­نم ناو بهيشته تو بيد

حضرت ئايم دل خوه­ي دا وه پيد

تو بيده­سه جواو فاله­يل گشت

باس تنه له ناو ماله­يل گشت

دردد له بان سر تمام داره­يل

سه­وز تره­ك له سه­وزي وه­هاره­يل

بيلا چه­ود چه­رخ بخوه­ي وه لامان

بيلا گري ناز بكه­ي ارامان

بيلا چه­ود له وه­ر چه­ويلمان بو

سايه­ي چه­ود له ناو خه­ويلمان بو

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1391ساعت 10:39  توسط رضاجمشیدی  | 

یک غزل از رضا جمشيدي

با اين عذاب مانده در اندوه افكارم

آخر چگونه مي شود دست از تو بردارم

وقتي كه روبروي من تنها تو پيدايي

وقتي كه با تمام جانم دوستت دارم

هر شب براي چشم تو هي قصه مي گويم

تا صبح در كنارشان بيمار و بيدارم

بانو دو بيت پيش ذكر خيرتان گذشت

جسارتست گفته بودم دوستت دارم

برگرد اي سخاوت زيباي احساسم

برگرد بي تو مملو از كابوس ديوارم

تنها خيال مبهمت در باورم مانده

بگذار تا براي آن هم شكر بگذارم

اما به من نگو فراموشت كنم روزي

آخر چگونه مي شود دست از تو بردارم

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1391ساعت 10:35  توسط رضاجمشیدی  | 

چاپ کتاب شعر رضا جمشیدی

مجموعه اشعار کردی رضا جمشیدی به نام «یی داوان هه ساره»در۶۵صفحه به چاپ رسید.این کتاب شامل۲۵شعر در قالبهاي غزل-مثنوی - دوبیتی و تلمیع می باشد.

چند شعر از اين مجموعه:

«كه‌موته‌ر»

 خووه‌زيا دو بال بياشتام جوور بال يه‌ي كه‌موته‌ر

باله‌و بگرديام تا خيال يه‌ي كه‌موته‌ر

وه‌ي ناوو ولات وشك و پر ته‌پ و تووزه بچيام

چيو پُيووشي جی بگرديام وه مال يه‌ي كه‌موته‌ر

ديري ئه‌راي تِكي ئاو مه‌لاقم وشك هه‌لايدِن

خُوه‌زيمه‌و ليوِ وشك و منال يه‌ي كه‌موته‌ر

ئِي ئاسمان گه‌ورا دي مه‌ل وه تي نه‌مه‌نيه

هه‌يرو  وه كي بپرسم هه‌وال يه‌ي كه‌موته‌ر

تووام وه ئِي زه‌مينه بِچم وه­ره‌و ئاسمان

خدا تو باليگ به‌پيم جور بال يه‌ي كه‌موته‌ر   

 *******

 «نازار ئاسمان كه‌و»

 تِرسِم دوواره بُيووده چه‌و،بيلا شه‌ويش بچوده خه‌و

نازار ئاسمان كه‌و،ئِمشه‌و  ئه‌راي چه چيدِنه‌و

ده‌ردِد وه گيان مانگ و خُوه‌ر،يه‌ي شه‌و نه‌چيدن بي خه‌وه‌ر

هه‌ر چي توواي وه بان سه‌ر،هه‌ر چي توواي وه بان چه‌و

مال تو هاله ئاسمان،ئه‌ولا تِره‌ك وه كه‌ش­كه‌شان

بيووشه خدا بيليده‌مان،وه‌و  ساي چه‌وه‌يلِ كالِده‌و

هه‌م پرشه پرشِ نُيْوورِده،له خُوه‌ر‌‌‌ شِنه‌فتم سُيْوورده

دنياپه‌شيو هيورده،چيو دل وه ليد هه‌ل كه‌نِمه‌و

تا له‌ي هه‌نازه تييه‌يده بان،خه‌وه‌ر ره‌سيده ئاسمان

مانگ و خُوه‌ر و هه‌ساره‌گان،چِن تا خُوه‌يان بِشارِنه‌و

سه‌ر گُل دار بايه‌مي،تو نه فه‌ره‌يد و نه‌يش كه‌مي

ئه‌زيزه خاسه‌گه‌ي خُوه‌مي،چُوه بود ئه‌گه‌ر بُوه‌يْده‌مه‌و

يه‌ي هه‌مكه گُل هاباوِشِد،يانه خدا دايه به‌شِد

قِسه‌يل خاس و خُوه‌شْ خُوه‌شِد،دوواره چِرچِگانه‌مه‌و

بيل شان بِيه‌م وه شانِ خُوه‌د،بيووشيدِن ئه‌و زووان خُوه‌د

وه گيانِ خُوه‌م وه گيانِ خُوه‌د،سِفره‌ي دلم وه لاد خه‌مه‌و

سيران سه‌ر سراو تِني،شيرينه‌گه‌ي په‌راو تِني

چه‌و كه‌وگه‌ي زه‌هاو تِني،ئه‌سْپه‌ن ئه‌راي بالاد كه‌مه‌و

هه‌نار خاوِن كاره‌گه‌م،ئه‌ي سه‌ولِ باوه ياره‌گه‌م

داوود كه‌و سواره‌گه‌م،نه‌ذريگ بياتياي خُوه‌زه‌و

به‌و ئي گُوله‌يله وا بِكه،وه‌هاري تِر وه پا بِكه

ئي خُوه‌ره جاوه‌جا بِكه،روژه‌و بكه تيه‌ريكه شه‌و

پر له خووسه‌يلِ كه‌و كَه‌وِم،وينه‌ي سيه‌يْلِكي شه‌وِم

دردد وه ناو هر دگ چه‌وِم،دی که­ی توایدن بایدنه­و

 **************

       «كه‌م به‌و،كه‌م بچو»

 

كه‌م به‌و،كه‌م بچو وه‌ي كُيْووچه‌مانه

كه‌م سه‌ر بشيوِن وه‌ي خُووار و بانه

ئاگر نايده‌سهو گيان ده‌روه‌چيل

خه‌رِگ نايده بانْ شانِ ده‌روه‌چه‌يل

هاتي داره‌گان وه رِيْ ده‌ر كِردي

هه‌ر چي ده‌روه‌چه ده‌سْ وه سه‌ر كردي

هه‌ر ماليگْ بِيه‌سه هزار چه‌و ئه‌راد

ئي هه‌مكه‌ي چه‌وه نه‌يرِن خه‌و ئه‌راد

هه‌فت شه‌و هه‌فت روژه كه‌س نه‌خه‌فتيه

شه‌و هه‌ساره‌يلي هه‌ل نه‌گرديه

داره‌يل وه خُوه‌شي شه‌يْوْ كه‌نه وه‌رِد

گه‌لا رِشِنن وه بانِ سه‌رِد

تو ناز نازار كام ده‌يشت و شاري

تو چه‌و كاله‌گه‌ي كامين ده‌واري

مانْگْ و مانْگه‌شه‌و هه‌ر دِگي خُوه‌دي

روشنايه‌گَه­ي زندگي خُوه‌دي

مِلوانك وه‌ مِل،پرشه پرشِ نُيْوور

نزيكِ نزيك،دُيْوورِ دُيْوورِ دُيْوور

ئه‌زيز خاس  خداي بانِ سه‌ر

كه‌وْكه چاخه‌گه‌ي قه‌ي كُيوه و كه‌مه‌ر

تو خُوه‌ري،تو مانگْ،تو هه‌ساره‌گان

تا نه‌مرديمْنه بنوره پيمان

تو خُو هه‌م باخي هه‌م خاوِن باخي

وه ناو ئي هه‌مكه هه‌ر تو وِجاخي

هه‌ر يه‌ي پِريْوْشه وه لامان بنيش

خُوه‌رِ تيژيگه وه سامان بنيش

په‌لِ گُلْوه‌نيد چه خُوِه‌شْ تيه‌يْد و چوود

چه‌وِ  ئه‌رمه‌نيد چه خُوه‌ش تيه‌يْد و چوود

وه‌ي وشكه ده‌يشته تو سه‌وزِ سه‌وزي

سيف و هه‌نار و بايه‌م و مه‌وزي

شه‌وْ وه‌ باوِشِد چه‌وي چوده خه‌و

روژ وه‌ لاي تِنه‌و روشِن بودِنه‌و

ئه‌وقه‌ره به‌رزيد هه‌ر ديار نييد

خوه‌زيا بزانم زه‌رينه‌ي كييد

كومه نُيْووره‌گه‌ي شه‌و روشِنه‌و كه‌ر

روشِن تِره‌كْ وه هزار و يه‌ي خُوه‌ر

تو را وه‌ خدا و ئي ئاسمانه

كه‌م به‌و وو بچو وه‌ي كُيْووْچه‌مانه

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم بهمن 1390ساعت 17:47  توسط رضاجمشیدی  | 

شعر تازه اي از رضا جمشيدي

هاتو ديو­ه­ته كَل مه­سه­گه­ي خانزايه خان  شارمان

سه­يكه چه­ني خوه­ش هه­لپرن مانگ و خوه­ر و هه­ساره­گان

كِل كلي كيشانه بنور له مال وه مال و ده­م وه ده­م

چوپي وه ده­س كه­س نيه­كه­في،ها ده­س راس ئاسمان

تا گه­ر بنورن شيوه­ي وو مه­سي چه­وه­يل سه­وزه­گه­ي

گشتي ده­ون وه چوار په­لا وه راس و چپ و خوار و بان

زره­ي عزيز ده­مچه­وي تا كه­فته تاريكان شه­و

جور هاتن گُله­يل سوو،خه­و له چه­وه­يل شه­و په­ران

پروانه­گان گيج و ونگن،هر خِر خوه­ن  و مه­س بوون له لي

نيه­زانن نرگسه،رزه،گل باخيه يا ارغوان

داخم وه ئي هه­مكه­ي دله،دلي اراي دلي تپيد؟

خوه­زيا بزانم آخري،بوده نسيو كاممان؟

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم بهمن 1390ساعت 20:58  توسط رضاجمشیدی  | 

«خه‌رامان»

 شعري ا ز رضا جمشيدي-برگرفته از كتاب يي داوان هه ساره

تِ گيان خُوه‌د خه‌رامان

قه‌سه‌مِد ده‌م وه قُرئان

به‌و جور جار جاران

يه‌ي ده‌ف تِر سه‌ر به‌ليمان

دي مِن كِيِم وه لاده‌و

ئي هه‌مكه هانه ساده‌و

گشتي كه‌فِن وه پاده‌و

كه‌مي بنوره پيمان

باله‌و گرِن له شونِد

خُوه‌شْله خُوه‌شِن وه بونِد

بينه‌سه دون وه دونِد

گِري بِنيشه لايان

وه‌ي لُيْوْلِ گُلوه‌نيده

وه‌ي چه‌وِ ئه‌رمه‌نيده

هه‌ر وه‌ختيكه خه‌نيده

ئاگر كه‌فيده شاران

ماله قِلي ئه‌راد كه‌م

شَه‌ْيوْ گُل‌گُلي ئه‌راد كه‌م

شه‌ش ده‌ور مِلي ئه‌راد كه‌م

دِرو نِيه‌م وه سولتان

هه‌ر چي گُله چُيْوْزه ده‌ن

كه‌موته‌ره‌يل خُوه‌شي كه‌ن

هه‌ر چي چه‌وه بوده په‌ن

تا تِيه‌يْدِنه‌و وه باوان

هه‌ر داري مِل قُته‌و كه‌ي

خُوه‌ريش خُوه‌ي كُت‌كُته‌و كه‌ي

هه‌ساره خُوه‌ي رُيْوه‌ته‌و كه‌ي

تا ده‌ر تيْيه‌ي وه مالان

وه ئاسمان هه‌فتِم

خُوه‌م ناوه‌گه‌د شِنه‌فتِم

چوارمشقي دام و كه‌فتِم

تا يه‌ي چه‌و به‌يده ليمان

تِنو خدا چه دانه

هه‌م وه‌رده وه‌رده‌دانه

نِيه‌و ئيْوه دُووانه

دوسه‌و بين جور جاران

زانم ئه‌گر بِتوري

ده‌س وه گِ چشتي شوري

وه‌لي ئه‌گر بنوري

به‌خشيدِنم وه قورئان

وشكه مه‌لاق داره‌يل

دِي به‌ر نِيه‌ن هه‌ناره‌يل

وه خاتر وه‌هاره‌يل

بيلا بواري واران

يه‌ي ده‌ف مه‌سي چه‌وه‌يلِد

يه‌ي ده‌ف كه‌وي كه‌وه‌يلِد

يه‌ي ده‌ف زه‌ره‌ي شه‌وه‌يلِد

خه‌و نه‌يْشْتيه ئه‌رامان

تو را وه ئي شه‌واره

وه‌ي نه‌زر خاون كاره

وه‌ي باوه يادگاره

يه‌ي ده‌ف تِر سه‌ر به‌ليمان

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم دی 1390ساعت 9:11  توسط رضاجمشیدی  | 

شعری از قباد .ج   دانمارک

بژه‌ن ئه‌ێ ژه‌نیار وه‌ په‌نجه‌و سازت

 ئاڵه‌م بیدارکه‌ تا مه‌نگه‌ هازت

شادبه‌ وه‌ی دونیا فه‌ڵه‌ک تون ده‌وره‌

 خوشا وه‌و که‌سه‌ێ کاسه‌ێ پڕ سه‌وره‌

بیل هامێته‌ بوو نتو موسیقات

هاوپیاڵه‌و ساقی بنیشن له‌ لات

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم دی 1390ساعت 21:23  توسط رضاجمشیدی  | 

یک مثنوی از رضا جمشیدی

تقدیم به مردم شهرم

يي روژ اگه­ر د­ه­فتر دل وا بكه­م

جييگ ئه­راي قسيلم پيدا بكه­م

وه ژان و زيوخ و داخ شارم ئيوشم

وه ئه­زره­ت كال ديارم ئيوشم

وه زخم قه­ي بمو اگه­ر بزانين

ته­مام ئه­سر چه­و اراي درارين

قه­سه­م بخوه­ن وه گيان بازي دراز

وه زه­خمه­گان شان بازي دراز

عطر له­ش برايل ما ها دلي

خيون عزيز ئاهوه­يل ها ملي

چيو بود اراي داخ دلي نگيري

چيو بود  وه پاي داخ دلي نگيري

هيمان گُلي له رنگ خيون درايدن

هيماني پا و ده­س له خاكي زايدن

هيماني شه­يو سيه­ي ئه­زا ها وه­ري

كوشيان روله­يلي نه­يوه باوه­ري

واي اگه­ر زووان ده­يشت زهاو

روژيگ اراي من و تو بايده­و جواو

داخ دل دالگگان تازه كه­ي

زار و زه­يو ده­يشت و كيوه بوده وه­ي

روله روو دالگگان شروو بو

قيژيليان تا ماله­گي خدا چو

هاي له ئه­و كوتل كو خوه­يشگه­گان

له بان له­ش تيكه بيو براگان

*

شار مه جي غيرت شيروديه

صد گله چيو پيچك له ناو خوه­ي ديه

قه­سه­م وه ئه­و ئه­سر چه­و الونه

دلم وه كيوچه كيوچه­ي سرپل به­نه

خوزياتا كاليتوسگد بياتام

خوزيا منيش ميرامدد بيا جام

خوزيا منيش قه­ور شهيديگ بيام

وه جي بمه­نياد منيش هر دو پام

پوتين پوسيايگ له بان به­مو

بيام وه لانه­يل هزاران كه­پو

شار منيش خه­و له چه­وي په­رانن

مال وه مال ئه­زر­ه­تي رمانن

شار منيش داخ فه­ريگ ها دلي

ده­ين يه­تيمه­يل فه­ريگ ها ملي

هيماني شانيلي خه­رگ ها قه­يا

توز كوته­ل كويلي ها له­و هه­وا

ده­رد ته­مام زه­خمه­گاند وه ليم

يه­ي ذه­ره له­و زه­خم و خوسه­يله به­پيم

خدا بكه­ي خه­مه­يل داخرد بوو

ته­مام بياتاد ده­نگ روله روود

مه روله­گه­ي الوه­ن پر له ئاوم

مه يادگار  سرپل زه­هاوم

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم آبان 1390ساعت 17:30  توسط رضاجمشیدی  | 

 

غزلي از رضا جمشيدي

«ئه‌و روشِنه ده‌واره»

 مه‌چو مه‌چو وه ليم مه‌كه‌ن بيلِن بچِم دواره

وه‌ي ئاسمان گه‌ورا ته‌نيام و بي هِساره

هِشكِ سه‌گه‌يل مه‌نه‌و  پيم بيلِن وه بي ده‌نْگْ بچِم

رِيْواريگيش ئه‌گه‌ر ديم ئيْوْشِم هِشار هِشاره

رُيْووْ نه‌م وه هه‌ر هه‌نازيگ هُيْوْرِد وه گه‌ردِمه‌و تي

چه‌و ده‌م وه هه‌ر ولاتي،زه‌ره‌ي رُيْوِد دياره

ئه‌راي ره‌سين وه‌ پِيدا،گه‌ورا  كِليل سه‌وزيگ

به‌سامه زِرْيه‌گه‌ي ئه‌و داوود كه‌و سواره

كه‌مان ئه‌بروه‌يلِد تيريگ ئه‌گه‌ر بخه‌يدن

سه‌ر و چه‌و  و دل و گيان،گشتي قه‌لارْ قه‌لاره

هه‌ر روژ ئه‌راي سه‌ر به‌رزيد يه‌ي كه‌له‌شير دُووا ده‌م

كه‌مه‌ي نواله و ئيْوْشِم يه نه‌زر خاون كاره

ده‌س كه‌مه مِل سه‌وله‌گان،بومه نه‌زر هه‌ناره‌يل

ده‌خيل به‌سامه‌سه قه‌ي ئه‌و باوه يادگاره

ويلكانه بُيوْچْكه‌لانه‌ي سه‌وزينه‌گه‌ي خيالم

دي ئه‌راي لاوه لاوه‌يگ چه‌ويلم بي شه‌واره

كُشانِنه‌و چراخه‌يل،تُرُيْووْسكه‌ي وه دُرو تيه‌ي

له‌يلاي مِن ها وه ژيرِ ئه‌و روشِنه ده‌واره

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم مهر 1390ساعت 17:30  توسط رضاجمشیدی  | 

 

«كه‌م به‌و،كه‌م بچو»

 يك مثنوي از رضا جمشيدي

كه‌م به‌و،كه‌م بچو وه‌ي كُيْووچه‌مانه

كه‌م سه‌ر بشيوِن وه‌ي خُووار و بانه

ئاگر نايده‌سهو گيان ده‌روه‌چيل

خه‌رِگ نايده بانْ شانِ ده‌روه‌چه‌يل

هاتي داره‌گان وه رِيْ ده‌ر كِردي

هه‌ر چي ده‌روه‌چه ده‌سْ وه سه‌ر كردي

هه‌ر ماليگْ بِيه‌سه هزار چه‌و ئه‌راد

ئي هه‌مكه‌ي چه‌وه نه‌يرِن خه‌و ئه‌راد

هه‌فت شه‌و هه‌فت روژه كه‌س نه‌خه‌فتيه

شه‌و هه‌ساره‌يلي هه‌ل نه‌گرديه

داره‌يل وه خُوه‌شي شه‌يْوْ كه‌نه وه‌رِد

گه‌لا رِشِنن وه بانِ سه‌رِد

تو ناز نازار كام ده‌يشت و شاري

تو چه‌و كاله‌گه‌ي كامين ده‌واري

مانْگْ و مانْگه‌شه‌و هه‌ر دِگي خُوه‌دي

روشنايه‌گَه­ي زندگي خُوه‌دي

مِلوانك وه‌ مِل،پرشه پرشِ نُيْوور

نزيكِ نزيك،دُيْوورِ دُيْوورِ دُيْوور

ئه‌زيز خاس  خداي بانِ سه‌ر

كه‌وْكه چاخه‌گه‌ي قه‌ي كُيوه و كه‌مه‌ر

تو خُوه‌ري،تو مانگْ،تو هه‌ساره‌گان

تا نه‌مرديمْنه بنوره پيمان

تو خُو هه‌م باخي هه‌م خاوِن باخي

وه ناو ئي هه‌مكه هه‌ر تو وِجاخي

هه‌ر يه‌ي پِريْوْشه وه لامان بنيش

خُوه‌رِ تيژيگه وه سامان بنيش

په‌لِ گُلْوه‌نيد چه خُوِه‌شْ تيه‌يْد و چوود

چه‌وِ  ئه‌رمه‌نيد چه خُوه‌ش تيه‌يْد و چوود

وه‌ي وشكه ده‌يشته تو سه‌وزِ سه‌وزي

سيف و هه‌نار و بايه‌م و مه‌وزي

شه‌وْ وه‌ باوِشِد چه‌وي چوده خه‌و

روژ وه‌ لاي تِنه‌و روشِن بودِنه‌و

ئه‌وقه‌ره به‌رزيد هه‌ر ديار نييد

خوه‌زيا بزانم زه‌رينه‌ي كييد

كومه نُيْووره‌گه‌ي شه‌و روشِنه‌و كه‌ر

روشِن تِره‌كْ وه هزار و يه‌ي خُوه‌ر

تو را وه‌ خدا و ئي ئاسمانه

كه‌م به‌و وو بچو وه‌ي كُيْووْچه‌مانه

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم شهریور 1390ساعت 17:20  توسط رضاجمشیدی  | 

يك غزل از رضا جمشيدي

 از قصه ي عشق من و تو درد به جا مامد

يك فصل پر از حادثه ي زرد به جا ماند

از مرد بزرگي كه تو در خاطره اش بود

يك رهگذرِ خسته ي شبگرد به جا ماند

از ان همه دل دادن و مجنون تو بودن

يك حسِ سراسر كسل و سرد به جا ماند

از تو كه دلت معني احساس و وفا بود

يك عاشق هرجايي نامرد به جا ماند

تا زوج شدن يك مژه بر هم زدني بود

اما دل تنها شده اي فرد به جا ماند

در آخر اين قصه به جز خنده ي تلخت

يك مرد كه تنها شد و دق كرد به جا ماند

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم شهریور 1390ساعت 19:49  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلي از رضا جمشيدي

براي رمضان

اي صاحب ما،ما همه مهمان شماييم

يك لحظه بفرما بده تا زود بياييم

دستور بده سفره ي افطار بچينند

چون تشنه ي يك لقمه ي آن آب و غذاييم

بر سفره ي احساس تو صد جور غذا هست

ما بنده ي بيچاره ي لبريز گناهيم

كوتاه شده باده ي ما از مي نابت

ما كاسه بدستيم كه محتاج دعاييم

آنهم به در خانه ي آباد تو يارب

كاري نكني پيش تو با ناز نياييم

شرمنده ولي ما كه به جز خانه ي سبزت

جايي كه نداريم فقط پيش شماييم

يك ماه قرارست مزاحم بشويمت

هي ورد زبانم شده »مهمان خداييم«

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم مرداد 1390ساعت 8:28  توسط رضاجمشیدی  | 

 

شعر سپيدي از رضا جمشيدي همراه با ترجمه

من  ئه­گه­ر  قه­تره وارانیگ بیاتام                                          من اگر قطره بارانی بودم

له ناو چه­مه­یل پر  له ماسی ناتمه خوار                        در رودهای پر از ماهی فرود نمی آمدم

تا بیاتامه پرشنگ بی خاونی له قه­ی بال ماسیه­یل   تاقطره بی صاحبی بر روی بال ماهی ها شوم

له ناو خیاوانه­یل پر له چه­تر سِر نه خواردیام             در خیابانهای پر از چتر لیز نمی خوردم

تا له ژیر تایر کام ماشین                                                تا در زیر تایر کدام ماشین

بیاتامه به­ش چلپگاو خرگی                                                   سهم گل و لای می شدم

له ناو کیوه و ده­یشته­گان نه­نیشتمه­و                                   بر کوه و دشت پایین نمی آمدم

 تا تیراو که­ر ده­م گه­نمیگ بیاتام                                                        تا دهان گندمی را سیراب کنم

بیلا یه­ی گه­نم که­متر                                                            بگذار یک گندم کمتر

من ئه­گر قه­تره وارانیگ بیاتام                                                من اگر قطره بارانی بودم

که­فتیامه ناو ده­م تفنگی                                                          در دهانه تفنگی می افتادم

تا سردیه­و بکردیام                                                                     تا آن را سرد کنم

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم مرداد 1390ساعت 9:51  توسط رضاجمشیدی  | 

مه زانم ئه­و  سه­ر گُل نازه توني

شكوفه گان نرم و تازه توني

مه زانم ئه­ر چه­ويل تو بنورن

پروانه گان له  قه­ي گُليله تورن

واي له ده­س ناز تماشاي چه­ود

له خنجگه­ي بژانگ خه­مياي چه­ود

واي نيزانيد چه كه­يدن چه­ود

چه خلخله­يگ ها دل گيس كه­ود

ئه­و گه­نم ناو بهيشته تو بيد

حضرت ئايم دل خوه­ي دا وه پيد

تو بيده­سه جواو فاله­يل گشت

باس تنه له ناو ماله­يل گشت

دردد له بان سر تمام داره­يل

سه­وز تره­ك له سه­وزي وه­هاره­يل

بيلا چه­ود چه­رخ بخوه­ي وه لامان

بيلا گري ناز بكه­ي ارامان

بيلا چه­ود له وه­ر چه­ويلمان بو

سايه­ي چه­ود له ناو خه­ويلمان بو

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم تیر 1390ساعت 9:57  توسط رضاجمشیدی  | 

يك مثنوي از رضا جمشيدي

جور گيا مه‌ي عشق پاك وساده كَم

دَس وه هر كاريگ ئَراي ئي چشته دَم

كيوچه‌گانِ هوز راسي ديونِمَو

مالگانِ پِر له ماسي ديونِمَو

مال مِن هاله نزيكاي خدا

يَي دو كيوچه مَنيَسه لاي خدا

بيلنَم تا گَر دلم دَم وا بكَي

يا بتوقي چيو كيه‌ني يا ها بكَي

مِن وه چَو خوه‌م ديمه آگر گردمه

من وه چَو خوه‌م ديمه گيان دَر كردمه

وه‌و بلوزه‌يل خوه‌مه مَس كردمه

روح خوه‌م تا آسمانه‌يل بردمه

مِن وه آگر نَي ژَنِم باور بكَن

گَرد آگر هَي خوه‌نم باور بكن

من تَميوره‌م خوه‌ي ژَنيدو و خوه‌ي خوه‌ني

مِن تَميوره‌م خوه‌ي خوه‌نيدو خوه‌ي ژَني

دون من ئي آگره يلِ سرده‌سه

سور من ئي جفت شش ناو نرده سه

دون من ها سيوك راس آسمان

ها جييه‌يل خاس خاس آسمان

من وَلِ هر پَلوه‌چيگا هال كَم

من ئراي هر چي هساره‌س مال كَم

بيلنم تا گر دَمم دل وا بكي

يا بتوقي جور كيه‌ني يا ها بكي

من الان هم هامه زيو هم آسمان

من الان هم هامه خوار هم هامه بان

من تماشاي زه­يو بكَه­م هلپركه كَه­ي

پر له سازم پر له تارم پر له نَي

من تماشاي چَم بكم هَلگيژيه‌ي

پر له هايم پر له هویم پر له هه­ی

من تماشاي خُوه‌ر بكم هَلتيوچيه‌ي

پر له شورم پر له له جامم پر له مه­ی

من تمام آسمان ها له دَسم

من وه يَي نورستن كاليگ مَسِم

كيوچگان هوز راسي هاينه كو

حوضگان پر له ماسي هاينه كو

جور گيا وه شون عشق ساده بيم

جور گيا كيوچه وه كيوچه بيوده جيم

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم تیر 1390ساعت 18:20  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلی  از رضا جمشیدی

 برای علی

نه ديده‌سه‌م نه ناسيه‌م نه هايمنه يه‌ي زه‌مان  ئه‌لي

ناو تِنه تا قسيه كه‌م ها له سه‌رِ زووان  ئه‌لي

ئيوشن ئه‌گه‌ر  دوكوت  شه‌وار تماشاي ئاسمان بكه‌ي

وه چووار په‌لا مينه‌ي تو كه‌ن چه‌و هه‌ساره‌گان  ئه‌لي

باوه‌ر بكه يه‌تيمه‌گان وه‌ي هاله چه‌ويان چوده خه‌و

كه نيمه شه‌و نه‌زر خدا باريده ماليان  ئه‌لي

رخِم نيه‌چو وه دوزه‌خ و بلوزه‌ي ئاگره‌يله‌گه‌ي

چيونكه ده‌س شه‌فائه‌تي كيشيده گيانمان ئه‌لي

هه‌ر سه‌ي ئه‌راي يه‌ي قردگيش هاتيده‌سه بان زه‌مين

وه‌لي يه زانيمن جييِد ها ناو ئاسمان ئه‌لي

كه‌موته‌ره‌يل ناو نه‌جه‌ف زانن چه‌ني په‌لپد گِرِم

تو را وه گيان فاتمه‌د وه هيور نه‌وه‌يده‌مان ئه‌لي

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390ساعت 9:59  توسط رضاجمشیدی  | 

شعر تازه اي از رضا جمشيدي

ياني تو بچيد و من له ئي شاره بمينم .....وه خدا نه

بيلم كه بيجگه سر تو بوده سرينم ......وه خدا نه

ياني كه ئو شوق تماشاي خوشده وه لاي مه نودن

ئسرم نرشيدو گشت نزانن كه خمينم .....وه خدا نه

ياني كه تو اي همكه له من ديور بمينيدو من اوسا

تا لاي خدا خوه­ي نره­سي هق هق و شينم .....وه خدا نه

ياني كه يي ميو له سرت كم بكن و نازد بشيوي

امجا مه پيا بوم و تقاس تو نسينم .....وه خدا نه

ياني كه تو يي وه­خت زوانم بوه لال بمري،من اوسا

يي قردگ ديواي مردن تو ئازا بمينم .....وه خدا نه

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم خرداد 1390ساعت 16:45  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلي تازه از رضا جمشيدي

ديوشه­و باس تليزون باس ژانيو

دواره باس زيوخه­يل جهانيو

هواپيمايگ بري بمب خستيو خوار

چنين و چن گله ماليش رمانيو

در و ديوار ه­گان له بن دراتيون

تمام ده­روه­چه­يل يك يك چه­كانيو

له­شه­يل چه­ن منال كفتيوده بان ز­ه­يو

دل زخمي چه­ن دالگ شكانيو

گپ كانال دويش جنگ فلسطين

يه­كيگ يي گاز ئشك­آوه­ر ته­قانيو

چه­و يي هه­مكه ئايه­م كور كرديو

قري يي هه­مكه ئنسانيش سزانيو

بريگ نارنجك و تير و تفنگ داشت

وه ده­س يي بر تره­ك يي تير كه­وانيو

مناليگ ژير باتوم هه­نجيادن

وه ئي جرمه ده­سيلي پر له سانيو

له به­رنامه­ي تره­ك له كشوه­ر مصر

يكي خيون هزاران كه­س رشانيو

وه هه­ر جي يي چراخ روشنيگ ديود

وه گه­رد قين و تيون خوه­ي كوشانيو

وه ناو تونس وه ناو به­حره­ين و اردن

تقه­ي تير و تفنگ و مه­رگ گيانيو

وه ئيلاوه گپ ئازادي و عشق

وه ئه­ولاوه گپ زندانگانيو

گپ كانال چواريش هه­م دواره

گه­ني تاريخ دوره­ي باجلانيو

كانال پنج و شش،برفه­ك و چوليو

تيوه­م بي خه­وه­ري تيان وه­شانيو

وه­لي كانال سه فوتبال زنده­يو

گه­مه­ي منچستر و انترميلانيو

چه­ني مردم وه پاي نيشتيون تا سو

چه­ني دنيا وه پاي چنجگ ته­قانيو

چه­و دنيا ديواي فوتبال چوه­و خه­و

يه كه­ي ده­وره­ي ئزاو وجدانه­گانيو

وه كانال يك و چوار و دو و ايكس

دواره باس زيوخه­يل جهانيو

وه لي  گشتي له پاي كانال ۳ بين

وه ئيلا توپ له ده­س دروازه­بانيو

وه ئه­ولا توپ له ناو ماليگ ته­قيودن

دو ته­رم بيوچكله له بان شانيو

شه­وه­كي ناو هر كيوچه و خياوان

فقط باس گل ئينترميلانيو

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم خرداد 1390ساعت 21:4  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلی تازه از رضا جمشیدی

چه­رخ چه­ود بچرخن تا ئی شه­واره لاچو

وه­ی ناو زه­مین سه­وزه هه­ر چی په­ژاره لاچو

قسیه­یگ بکه ئه­رامان وه­و ده­م خونچه گونه

تا ئی خه­م و خوسه­یله وه­ی روژگاره لاچو

وا بکه زلف هیولد تا بایمنه ژیر سایه­ی

به­شکه­م وه ناز گیسد ئی کومه ژاره لاچو

جور نه­سیم هه­ر سو،ره­ی بو له ناو کیوچه مان

شایه­د له بو خوه­ش تو،خه­م لی دیاره لاچو

واران ناز نم نم بواره مل داره گان

تا گه­ر نه­هات  وشکی له­ی قه­ی وه­هاره لاچو

ئیره تیریک و خاموش گشت چه­وه­ری نیور خوه­ر

چه­رخ چه­ود بچرخن تا ئی شه­واره لاچو

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390ساعت 14:35  توسط رضاجمشیدی  | 

شعر تازه ای از رضا جمشیدی

 یی که­ل مه­سیگ ها شارمان

به­رزه چنه چناره­گان

چه­وی ره­ژن وه میل گیان

ناوی چرن وه خوار و بان

دردی وه مال آسمان

ده­نگ به­رز هریکه­گه­ی

شقه­ی خوه­ش ناز خه­نه­ی

تا وه­و ده­م قشنگه تیه­ی

خیدمه هیور باخ وه­ی

ئی چه­و که­و خوه­ش سه­ر زوان

دردی وه مال آسمان

وختیگ که سروین نه­یده سه­ر

یا سلته زونی کیده وه­ر

یا شال بسیده قه­ی که­مه­ر

هه­ر تانه ده­یده مانگ و خوه­ر

ناوی چرن له کشکشان

دردی وه مال آسمان

ای کل مه­سه وینه­ی نیه

تا گه­ر که­فیده­و ئی ریه

چمان فریشته­یگ هاتیه

داخم کسیگ له لی دیه؟

زره­ی،خه­و له چه­وم په­ران

دردی وه مال آسمان

نام خدا بکن ارای

هه­ر چیگه داره ها له سای

خوه­ریش شه­وانه ها له لای

زمین خوه­ی خه­یده ژیر پای

ای شوخ و شنگ چه­و جوان

دردی وه مال آسمان

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم فروردین 1390ساعت 18:10  توسط رضاجمشیدی  | 

یک غزل فارسی از رضا جمشیدی

 

زندگی عکس الفبای کلاس اولست

ضجه هایش راحتی های کلاس اولست

دختری پایش برهنه و کنارش کاسه ای

طرح آینده ی سارای کلاس اولست

پیرمردی چشمهایش مملو از اندوه بود

سرگذشت تلخ بابای کلاس اولست

نان که بابایم برایش شب نخوابی می کند

واژه ی آسان املای کلاس اولست

گوشه ای کز کردن و از عاشقی دم نزدن

آخرین تصمیم کبرای کلاس اولست

این درخت زرد و پژمرده که قد خمیده است

آن درخت سبز و زیبای کلاس اولست

فصل تابستان و مادر دار قالی می زند

«میم»کوچک،حرف رویای کلاس اولست

بچه ی اکرم که دیشب از مریضی جان سپرد

همکلاس سبز دنیای کلاس اولست

بودن و ماندن و خندیدن و بی غصه و غم

بهترین موضوع انشای کلاس اولست

از الف تا یای آخر حرف عشق تازه بود

آنچه شد عکس الفبای کلاس اولست

 

+ نوشته شده در  جمعه پنجم فروردین 1390ساعت 13:47  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلی از رضا جمشیدی

هیمان چه­وم ها شونده­و دلم په­ریشانه ئه­زیز

هیمانی دوس داشتنگه­م جور جار جارانه ئه­زیز

هیمان پر چه­ویل مِ یی هه­مکه ئسر و ئرمسه

روژی که بغضم وا بکم،نیشان وو نیشانه ئه­زیز

چه­نیگه هامه ئه­زره­ت ده­نگ خوه­ش خه­نه­یل تو

چه­نیگه­سه  خه­م و خوسه،له مالم میوانه ئه­زیز

هه­ر شون پاد له ئی ریه حکایه­ت چین تو که­ن

هه­ر روژ و شه­و ته­نیا دلم،وه­ی ریه وه­یلانه ئه­زیز

تو خوو نیه­زانی دیوریت،خه­و وه چه­وم په­رانیه

بیمه­سه شه­و گه­رد مه­سیگ له­ی ناو خیاوانه ئه­زیز

وتم بنیوسم ناوه­گه­د تا گه­ر دلم بوسیدنه­و

چیو بوو ده­سه­و   قه­له­م  بوه­م وه­ی ده­س له­رزانه ئه­زیز

یه­سه ده­سد ها ناو ده­سم ها شان وه شاند هیوره­گه­د

هه­ردگله­مان ته­ر بیومنه،وه­ی ژیر وارانه ئه­زیز!

عمریگه­سه وه­ی ئه­زره­ته ،روژه­یل ده­مه­و ده­م شه­وا

تا گه­ر تو بایدنه­و منیش درام وه­ی زندانه ئه­زیز

هه­ر کوره نورم بی تونه ،هه­ر کوره چم له تی نیید

اگه­ر بهشتیشو بزان،وه وه­ر چه­وم ژانه ئه­زیز

کسیگ نیزانیدن تو چه­ید،مردم نیزانن تو کیید

مه زانم هه­ر قسییه­گ له تو،یی آیه­ی قورئانه ئه­زیز

وه­هار سه­وز اگه­ر هه­لای،هه­ر چی گلیشه وا بکه­ی

وه­ختیگ چه­وه­یلد وه­وره نه­و،چمانی زمسانه ئه­زیز

سردی و یه­خ به­نان ده­ی،وه­ختی که دنیا رچ به­سی

ئه­ر باوش گه­رم تو بوو،گه­رمی تاوسانه ئه­زیز

مه­یله­م وه جی نازاره­گه­م،ده­ردد وه ناو چه­و­ه­یله­گه­م

بنوره حالم و بزان،دنیام چه ویرانه ئه­زیز

دلم چه­نی تورانه­دو، چه­نی ­ره­نجانه­دیش وه گه­ن

باوه­ر بکه عمریگه­سه چیو سه­گ په­شیمانه ئه­زیز

هیمانی کیوچه­ی هیور مِ،وه­ شه­وق یه­ی روژ هاتند

وه چوار په­لا تا خوار و بان،نیور و چراخانه ئه­زیز

به­وره­و وجاخ شیوه خوه­ش،یی هه­مکه چه­و هاله رید

به­و لاوه ئی په­شیویه،وه­ی خزم و خیزانه ئه­زیز

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم بهمن 1389ساعت 15:52  توسط رضاجمشیدی  | 

غزلی از رضا جمشیدی

له ناو خیاله یل دلم له عشقمان هیمانی هس

هیورد له دل در نچیه و له ناو گیان هیمانی هس

هر سه ی تیریک و سرد و سر هر سه ی زلانه حال مه

همیش وه ئی پشیویه ناود بزان هیمانی هس

وتم وه بان ترین جیه یل جیِ تن و دلم کمه و

ئیرنگه وه بان ئاسمان تا کشکشان هیمانی هس

ننور دسم پتی بیه و دی هیوچ ئرام نمندیه

یی هیور سوز سوز سوز چیو دارگان هیمانی هس

هر سی ته ور گیانم بری کردمه بار چیلگیگ

ریشم وه شایتی زمین ئرای ژیان هیمانی هس

هوز سیاتیه یل شو دیوار ده ورم گردنه

یی همکه جی له کشکشه یل هیورمان هیمانی هس

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم بهمن 1389ساعت 17:55  توسط رضاجمشیدی  | 

شعری از حامد شبابی-گیلانغرب

ئرمس له چه و  نه مه ن دی ،دل پر له ژاره به وره و

چو  سه رده وا  دجاره و، له ی نو وه هاره به و ره و

سپای خه مه یل  وه ی ده نگ، چنگ خه ن له گیان شه و نم

 شه ونم له داخ گیانی ،دل بی  قه راره به و ره و

کافر ئرا  نیه نوری، یه ی جار تر وه پیما ! ؟

سیوه رمی چه وه یله گاند ، ها له ی دیاره به وره و

ئه و شه و خیال دیو رد ، ئاگر وه شانه گیانم

که فتم له پا نیه زانی ! خه م ده س وه کاره به وره و

به و ره و هه جور جاران ،له ی نو  وه خوه ش بنیشیم

وه چوله ماله، ئمشه و بی ده نگ دواره به و ره و

زیو زی بجم خرامان ،سه ر به ی له باخ بی به ر

هه ر باخه گه م  چه پاوه و ،چیو وه ر مه قاره به وره و

داچوریا هساره ی ،  وه ی بان مالمانا

ترسم له شون من بو ، هه ی رو شه واره به وره و

                                           <<حامد شبابی >>

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم دی 1389ساعت 9:9  توسط رضاجمشیدی  | 


په ژاره ی نه ره سین ( اندوه نرسیدن )

شعریگ له علیرضا خانی

ئه ی   ده روه چه

چه وه ری   که سی   نییه

چه وه یلی

پاوه ن  دیاری  وان  و

ئه سره یلی

کوره  گلاله یل  نادیاری  زمسانن

ئه ی  ده روه چه

چه وه ری   که سی  نییه

ده سه یلی 

په ل وه چه یل  هشک

سه رماوه زن و

پایلی  سونه یل  نه رمیاگ

هه ر مالی

هه ر قه لبی

ئه ی  ده روه چه

چه وه ری  که سی  نییه

ئیوارگانی

 مه ترووزه  له په ژاره ی  نه ره سین و

شوه کیان  چول  هولی

بی زگ  هاتن  که ی.  

  علیرضا خانی

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم دی 1389ساعت 11:15  توسط رضاجمشیدی  | 

شعری از بابک درویش پور
گوڵووم گوڵووم  گێلێی ماسیە سە سە ر سێنە م ...

دیوار دیوار دێڵتە نگی چێنیاسە ڕێ نێگام ...

ئای ...

 بە د بە ختە هه ناسە م !

                                نە فە سێ مێردە چا گە لۆم

بێچارە ڤە چە مە ل !

                                چە مە ڕێ باڵ گێر‌تێنن

 

ترجمه:

برکه برکه  گله هایم بر سینه  منجمد شده اند

دیوار دیوار دلتنگی بر راه نگاهم چیده شده است

آی ...

بدبخت  نفسم !

                       که نفسش در چاه گلویم به مرگ محکوم شد

بیچاره  چشمانم !

                       که در انتظار پروازند

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 10:22  توسط رضاجمشیدی  | 

یک دوبیتی از سمیه مهری

ده سم نامه زه ۊو،زه ۊ گرتمه شات


زه مانه گل دخواردوو هه چگوو هات


که سانه یل فره ئ هاتن وه  ده ورد


 ئه مانئ چو ئه باس(ع) ئه و رۊ زه مین نات

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 10:17  توسط رضاجمشیدی  | 

ترجمه ای از شعر  بختیاری" ڕچسە وە یەک" استاد رهدار 

 

وەئێرە گەلیو بەلالم  ڕچگـــــیاسە وە یەک

بڵووزەێ گاڵە گاڵم  ڕچگـــــیاسە  وە یەک

وە ئێرە نیەتیوەنم بەێت کیوەکەنین بویشم

ژەئەوسا  ک دەفتەرخێاڵم ڕچگیاسەوەیەک

ئشکیاس لق کونارم وە بــــەردپەڕان  شەو

کوڵه با ڕچگیاسەو هەواڵم ڕچگیاسە وە یەک

نیشتنە سه قوڕ ئاسارەیله گه ێ سس بەخت

خوەر هه ڵاتن مەجاڵم  ڕچگــــیاسە  وە یەک

‌‌‌وە تەیــنا  گیان ده م  وە  ئشــارەێ کلگێگ

دی ئاگر کوانێ ماڵم  ڕچگـــــیاسە  وەیەک

داڵـــــگە  ئەڵس ژە خــــاو، پەلد  ئڕام  بووڕ

شیپەگەێ بوور کەژاڵم  ڕچگــــیاسە وەیەک

ڕمـــــــــیاسە ئاسمان ژە بێ پەڕوباڵی مەل

باڵندەێ  هەردۆ باڵم ڕچگـــــــــیاسە  وەیەک

 ناڵەێگ تەڕ  نەکرد  لێو  هۆشک  ئاشقــــێگ

بەڵاڵ سەوز  چەو  کاڵم  ڕچگـــــــیاسەوەیەک

شەنکەر (بێداد) خەرمان هاوارێگ شەن نەکرد

هێڵ  نەرم  شێعڕ كاڵم  ڕچگـــــیاسە  وەیەک

چم ک چارەێگ بکەم، هەتاو بکیشم وە کووڵ

هەر چەن ک دی شوور وهاڵم ڕچگیاسەوەیەک.

 

    حه بیب جه لیلیان

اصل شعر استاد رهدار این است

ویچو    گِلیا  بَلالُم      رِچِهسه   وَه یک

بلازه ی   گالِ گالُم    رچهسه    وه یک

ویچو  نَتَرُم    بیتِ    کُه کَنی       بِگُهُم

زاُوسوکه دفتر خیالُم  رچهسه وه یک

اِشکهس لِشکِ کُنارُم وه بَردپِرون شَو

کُهباد رچهسه و هوالم رچهسه وه یک

وسته به گِل  آساره های سئستِ بخت

اَفتوزنونِ   مجالم     رچهسه      وه یک

تهنا   بِنُم جون    به کِلوسِ    اشاره ای

دی تش چاله ی  مالُم  رچهسه وه یک

ای دا    وَری   ز خاو ، پلاته سیم  بُرآی

شِهنِشت  بُورِ چالُم ،   رچهسه  وه یک

رُهمِست آسمون ز  بی فرناکی پَر  ی

باهنده ی  هر دو بالُم  رچهسه وه یک

تَرناله ای نکِرد      لَوِ هُشک ِ  هاشقی

بلالِ  سوز ِ   تی کالُم   رچهسه وه یک

جِنگِر بیداد  صدایی ، خرمنی نزیده باد

هیل نرم  شعر بِکالُم   رچهسه  وه یک

 چُم چاره ای کنُم افتونه  کَشُم به کول

هرچند دیه شور و حالُم رچهسه وه یک

 

بیداد و بلال:دو نوع موسیقی بختیاری

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم دی 1389ساعت 10:15  توسط رضاجمشیدی  | 

چند دوبیتی از رضا جمشیدی

شه‌واره هه‌م شه‌واره هه‌م شه‌واره

دلم بيزه‌ي چه‌وه‌يلد كه‌ي دواره

خه‌وه‌ر دانه كه ديريدن تيه‌يده‌و

هه‌ناسه بركيِم كه‌فته‌و شماره


 

 شه‌واره هه‌م شه‌واره هه‌م شه‌واره

چه‌وه‌يلم بي خه‌وه‌و بينه دواره

مِ هه‌ر چي كه‌م ريوود نايده‌و خيالم

وه ناو هه‌رچي هه‌ساره‌‌يله دياره

 

بقیه در ادامه مطلب

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم آذر 1389ساعت 11:54  توسط رضاجمشیدی  | 

«وه‌ تيني مِردم ئاسمان»

 غزلی از رضا جمشیدی

مِه دار پير و كه‌فتِيم وه تيني مِردِم ئاسمان

وه‌ي هات و چينه يه‌ي زه‌ره خُوه‌شي نه‌وردِم ئاسمان

واران ناز و خاسه‌گه‌د وه بان سه‌رِم ره‌ي بين و چين

هه‌ر مِن وه ئه‌ور و ئاوه‌گه‌د به‌شيگ نه‌وِردم ئاسمان

تا گه‌ر پيا بِكه‌م وه ئي ولات ِ وشكه يه‌ي كيه‌نيگ

ئومريگ وه ليو تينِيه‌و شه‌واره كردِم ئاسمان

بُيووش ها له كوره ئه‌و وه‌هار سه‌وز و پِر له باخِده

وه شون ژير سايه‌ريْگْ چه‌ني بگه‌ردِم ئاسمان

وه‌ي هه‌مكه ئاو و كيه‌ني و ئه‌ورِ سيه و سفيدِده

هه‌ر مِن وه كووسِ كه‌فتِيِم سِراويْ بِردِم ئاسمان

هه‌ناسم دي وه بان نيه‌تي،يه دي دُيْوْواي هاوارِمه

ها كوره ئه‌ور و ئاوه‌گه‌د،وه تيني مِردِم ئاسمان.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم آبان 1389ساعت 18:27  توسط رضاجمشیدی  |